Gdy 11 listopada 1918 roku w Warszawie Rada Regencyjna przekazała Józefowi Piłsudskiemu władzę wojskową, Poznań wciąż był częścią Niemiec. Warta Poznań istniała już od sześciu lat jako polski klub w pruskim mieście. Najważniejszy akt niepodległościowy był jeszcze przed nią ale minione lata już zapisały pierwsze karty historii klubu w sposób zarówno bohaterski jak i tragiczny. W Narodowe Święto Niepodległości przypominamy losy ludzi, którzy sześć lat wcześniej założyli Wartę.
15 czerwca 1912 roku grupa nastolatków założyła w pruskim Poznaniu polski klub piłkarski. Część z nich grała wcześniej w niemieckich drużynach. Pierwszym prezesem Warty został Franciszek Szyc, a pierwszym kapitanem sportowym Marian Beym. Już 18 sierpnia Zieloni rozegrali swój pierwszy mecz i pokonali FC Herthę Poznań 9:2.
Rok później Warta, Posnania i Ostrovia współtworzyły Związek Polskich Towarzystw Sportowych. Związek zorganizował pierwsze mistrzostwa Wielkopolski, które Warta wygrała w 1913 roku. W mistrzowskiej drużynie grali Edmund i Henryk Kosiccy, bracia z poznańskiego Chwaliszewa. Obaj wystąpili też 1 listopada 1913 roku w Krakowie przeciwko Wiśle. Był to pierwszy mecz Warty z polskim klubem z innego zaboru. Rok później Zieloni obronili tytuł mistrza Wielkopolski.
Wybuch I wojny światowej rozdzielił pierwszych Warciarzy. Spośród stu członków, których klub liczył w 1914 roku, 45 trafiło do armii niemieckiej. Powołanie otrzymali obaj bracia Kosiccy. Z tego okresu zachowała się fotografia Edmunda w niemieckim mundurze. Na wojnie zginęli dwaj współzałożyciele Warty, pierwszy prezes Franciszek Szyc i skarbnik Stefan Malinowski. Do wojska trafił również Marian Beym. Jak podaje jego klubowy biogram, podczas służby w oddziale mobilizacyjnym pomagał dezerterom przedostać się poza granice Rzeszy.
Mimo mobilizacji Warta nadal rozgrywała mecze. Zremisowała 2:2 z Deutscher Sportverein, jednym z najsilniejszych niemieckich zespołów w Poznaniu. Zachowała się też fotografia z innego spotkania. 17 czerwca 1918 roku Warta wygrała 4:1 na placu Ciętym, u zbiegu dzisiejszych ulic Wyspiańskiego i Jarochowskiego. Rywal pozostaje nieznany.
W 1918 roku członkowie Warty nawiązali współpracę z Polską Organizacją Wojskową Zaboru Pruskiego. W jej strukturach działał Edmund Kosicki, który w tym samym roku wrócił do Poznania. Edmund Szyc, współzałożyciel i zawodnik klubu, wspominał, że doświadczeni żołnierze prowadzili konspiracyjne szkolenia w mieszkaniach członków klubu i w szatni Warty.
W listopadzie 1918 roku sprawa przynależności Poznania do odradzającej się Polski wciąż pozostawała otwarta. Wkrótce miało rozpocząć się Powstanie Wielkopolskie w którym Warta wystawiła własny oddział powstańczy. Ale to już inna historia…
